De verandering van het klimaat

In de krant zag ik een foto van een man die hoog op een berg accordeon speelde, met in de verte een bijna weggesmolten gletsjer.

Hij speelde een elegie, dat is een muziekstuk van weemoedige inhoud zegt mijn woordenboek. Je voelde met hem de weemoed: iets wat er was zal nooit meer terugkomen. Steeds meer worden we bepaald bij de gevolgen van de klimaatverandering, steeds belangrijker de opdracht maatregelen te nemen om erger te voorkomen, steeds verdeelder de oplossingen die aangedragen worden.

Ik lees niet graag dergelijke berichten, het liefst sla ik ze over. Ze zijn te groot, te veel omvattend, ze dreigen me lam te slaan waardoor ik afstand neem en het liefst weer over wil gaan tot de ‘orde’ van de dag. Maar dat ging niet, mijn oog viel op deze foto. Vlak onder de foto van het weidse maar bedreigde landschap stond, toeval of niet, de ‘Gedachte’ van deze dag, de vaste rubriek op pagina twee van mijn ochtendkrant. De gedachte kwam van de mij onbekende theoloog Nicolaas van Cusa uit de 15e eeuw. Hij schreef: ‘Ik houd van het leven omdat ik God ken en weet dat Hij van mij houdt, niet omdat alles goed gaat.’ Niet omdat alles goed gaat… dat prikkelde mij. Ik ging vervolgens kauwen op deze woorden, ze werden voedzaam en langzaam maar zeker begreep ik wat er volgens mij mee bedoeld werd. En waarom die combinatie met de foto me zo raakte.
Ik houd hoe dan ook van het leven. Ik kan mijn leven niet los zien van God, zijn liefde is voor mij de belangrijkste bron van kracht en vertrouwen. Hij is er, los van de vraag of alles wel of juist niet goed gaat met deze wereld of met mijzelf, zijn liefde zal daar niet van afhangen. Lamgeslagen door de verontrustende berichten kunnen mensen toch opstaan en in beweging komen. Het klimaatcomité van de VN zegt: ‘We kunnen dit (deze ramp) alleen voorkomen als we op ongekende manier onze levensstijl veranderen.’ Niet door naar anderen te kijken die in moeten leveren maar naar onszelf en de keuzes die wij maken.
De accordeonist speelde hoog in de bergen zijn weemoedige muziek. De gletsjer waar hij op uitkeek slinkt schrikbarend, zelfs de grootste klimaatontkenner kan er niet meer om heen. Maar tegelijk is er dus meer en nemen we onze verantwoordelijkheid op ons om, zoals het al in Genesis is omschreven, de aarde te bewerken en erover te waken (Genesis 2,15). We staan voor enorme uitdagingen. Maar we zijn niet zonder hoop, niet zonder geloof en zeker niet zonder zijn liefde.

Ds. Jurjen Hilverda