Vrij zijn en reizen zonder een stap te verzetten…

De komende periode is voor veel mensen een tijd om gas terug te nemen. De vakanties beginnen en vooral wanneer het druk is geweest, is het prettig om even vrij te hebben. Ook degenen die niet weg gaan omdat financiën, gezondheid of de maatregelen in verband met het coronavirus dit niet toe laten, is een periode van ontspanning van harte gegund. Het onderbreken van de dagelijkse zorg en sleur doet ieder mens goed. We hebben het allemaal nodig op adem te komen, pauze te hebben, om straks hopelijk weer uitgerust en met nieuwe zin aan de slag te gaan.

We hoeven het in deze zomertijd niet ver te zoeken, voor veel geld en veel gereis, om tot ontspanning, bezinning en verrijkende ervaringen te komen. We maken een reis naar binnen, zonder een stap te verzetten. Een reis naar de stille binnenkamer die zich in ieder van ons bevindt. We dalen af naar een gratis plek van rust, waar opgejaagde zielen rust vinden in overvloed, waar uitnodigende woorden vruchtbaar worden in ons leven. Af en toe stil staan is geen gek idee, om weer te voelen en te luisteren naar een stem die fluistert door onze drukte heen: ‘Kom nu zelf eens naar een stille plaats en rust daar wat uit’ (Marcus 6,31).

Wat je in de vakantie doorgaans elders zoekt, is misschien wel thuis te vinden. Met een open geest en een beetje verbeelding kom je een heel eind. Met deze grensverleggende manier van reizen hoef je de deur niet uit: er is de reis naar de binnenkamer van je eigen hart waar genoeg te beleven valt. Een weg met hoge bergen en diepe dalen, met woestijnen en oases in het vooruitzicht. We gaan dan te rade bij de kloosterlingen die zichzelf verplichten om op één plek te blijven. Daardoor worden ze niet in beslag genomen door allerlei nieuwe indrukken, onverwachte ontmoetingen en reisavonturen waar wij voor zouden willen tekenen, maar zij blijven op de plek waar ze wonen, bidden en werken. Zo kunnen ze zich beter richten op hun relatie met God en op hun reis door het innerlijke landschap die net zo boeiend, verrijkend en moeilijk is als de reis naar buiten, maar die hen brengt waar we allen naar verlangen: naar rust, vrede, ontspanning, stilte in jezelf.

Vakantie is een prachtige gelegenheid om te ontsnappen aan de dagelijkse orde. Deze vorm van afleiding is gezond en iedereen aan te bevelen zolang het eigen welbevinden niet in de knel komt. De monnik in het klooster weet dat je niet kunt ontsnappen aan jezelf. Vertrekken betekent dat je de lastige dingen die je uit de weg wilde gaan en achter je wilde laten toch weer tegen zult komen als je weer thuis bent. Daarom: kom toe aan jezelf, verwaarloos de relatie met jezelf en de A/ander niet, daal af naar de stille binnenkamer. Het is te leren, het is te doen. Je gaat niet alleen…

Een goede zomer toegewenst! Ds. Jurjen Hilverda