Geloven, met of zonder kerk?

In de week voor Pinksteren las ik in de krant een artikel dat begon met deze vraag. Heb je de kerk nodig voor je geloof, of kun je prima zonder? In diezelfde week waarin de kerk zich aan het voorbereiden was op haar geboortefeest was dit natuurlijk wel een prikkelende. De meeste mensen die ik ontmoet hebben geen band (meer) met de kerk. In mijn familie- en vriendenkring, in het dorp waar ik woon en in de dorpen waar ik regelmatig als predikant te vinden ben, kom ik ze niet zo vaak tegen.
De kerk is niet nodig om toch iets met het geloof te hebben. Dat geldt ook voor mensen die wel lid zijn en lid blijven maar die in ieder geval op zondag niet zo gauw in de kerk te vinden zullen zijn. De zondag is bij uitstek de dag om het eens rustig aan te doen. We hebben het al zo druk en ik begrijp dat volkomen. De mensen die ik er wel ontmoet hebben ook zo hun eigen drukte maar nemen desondanks de drempel van de kerk. Een uurtje zingen, bidden, stil zijn en luisteren naar verhalen uit de Bijbel blijkt hen kennelijk te inspireren, te bemoedigen en blij te maken. Ze kunnen er weer een week tegen. Het lukt hen om bij alles wat er gebeurt in hun leven toch de verbinding te zoeken met God en mensen en met de eigen ziel. De ziel heeft het nodig om gevoed te worden. Zonder voldoende geestelijk voedsel bestaat de kans dat het leven zielloos wordt, leeg en zonder zin.
Lang niet altijd leven we op de toppen van ons geloof, vaak geloven we het wel. Kerkgang wordt een sleur, een gewoonte. Maar dat is helemaal niet erg. Wat ik vorige week of vorige zondag heb gegeten weet ik meestal niet meer, ik weet wel dát ik heb gegeten. Want anders was ik slap en moe geworden. Zou het kunnen zijn dat een eredienst ook zo werkt? Je hebt niet altijd trek, niet altijd zin maar gaat want je hart, je ziel en je verstand (ook dat), hebben aandacht nodig. Aandacht is altijd goed voor een mens, ook al gaat het meeste ongemerkt aan je voorbij. De kerk helpt mij om me zelf bij de les te houden, helpt mij om te geloven. Ik zou niet zonder kunnen, u had het allang begrepen.
Er is veel aan de hand in kerkenland. Er is meer dan voldoende om op aan te merken. Met z’n allen krimpen we, in ieder geval binnen de PKN zijn we echt kleiner aan het worden. Maar dan ontstaan er bijvoorbeeld pioniersplekken van gelovigen die opnieuw beginnen. Mensen verzamelen zich. Ze blijven zoeken naar inspiratie, naar houvast, naar verbinding, naar bezieling. Uiteindelijk (zo geloven we) is de kerk Gods initiatief, hij is begonnen en dat vind ik een troostrijke gedachte. Met Pinksteren zette hij de mensen in vuur en vlam, ze ontvingen de heilige Geest. En die Geest waait nog steeds. Leve de kerk!

Ds. J.Hilverda